Cara sa domo ‘e babbu ‘e mama mia,
domit’antiga piena de ammaju,
de tanta serenidade e allegria:
sa domo venerada de igiaju,
ue viviat cun tanta dinnidade:
connota de bisaja e de bisaju;
una domo modesta in povertade,
de una semplicidade genuina,
b’haiat solu trabagliu e caridade.
Mama intenta in donni faìna,
semper affazzendad’in donni cosa
pro totu sos disbrigos de coghina,
sempet a s’alerta e premurosa,
de carattere bonu e fit fiera,
rendiat sa domo tant’armoniosa.
Ammento cudda bella ziminera
e sa zente sezzida pat’a fogu
de bighinadu e zent’istranzera.
Sempre bene illizzidu cuddu logu
cun sos assentos de bona massaja
e fradigheddu meu intrend’in giogu.
In s’ungrone sezzida fit igiaja,
sempre de bon’umore rie rie
raccontende sos contos de bisaja,
filende lana candida che nie,
in cuddas nottes longas de Bennarzu
cun cudd’attaccamentu donni die:
filadu nd’haiat unu crobularzu,
unu cadinu e duas crobittas
ca mama tessiat pannos in telarzu.
Cuddas telas de pannu beneittas
ch’in domo usaian onni tantu
pro cosire cabbanos e berrittas.
Sa zente ammiraiat a ispantu:
sas camijas, bunneddas e issallos
cun sos ricamos, portados a bantu.
Cosiana mucadores e ventallos
e chircaian de accuntentare:
pastores, massarìas e vassallos.
Cominzein de chitto a camàssare
e a fagher su pane pinturadu
ca devian sa zente accasazare;
su forru a linna bene temperadu
pro preparar’a su chimb’’e Austu:
festa chi han sos bezzos tramandadu.
Casadinas, licanzu a bonu gustu,
faghian pro sa Vergine ‘e su nibe
cun binos de Taloro e pett’a rustu:
domitt’antiga penso sempre a ttibe
cun istima, orgogliu e cun amparu;
sun sos affettos meos totu inìbe
e sos ammentos de babbu meu caru.-
La casa di mamma
Cara la casa di babbo e di mamma,
casetta antica piena d’incanto
con la serenità e l’allegria :
la casa venerata dell’avo,
ove vivevano con dignità :
conosciuta da bisnonna e da bisnonno ;
casa modesta tra la povertà ,
di una semplicità genuina :
c’era solo lavoro e carità .
Mamma impegnata in ogni faccenda ,
col carattere buono ed era fiera
sempre occupata in tutti i lavori di casa .
ricordo sempre il bel camino
e gli amici seduti di fronte al fuoco
quelli del vicinato e la gente di fuori .
Sempre ordinato era quest’ambiente
con la saggezza di buona massaia
e mio fratellino intento al gioco
In un angolo era seduta la nonna ,
sempre di buon umore sorridente
raccontando i fatti di bisnonna
filando lana candida come la neve
nelle lunghe notti di gennaio
con la premura di tutt’i giorni :
era vecchia sembrava d’acciàjo .
e resisteva nelle notti fredde :
filando e tessendo nel telaio .
quei teli di tessuto benedetti
adoperavano per cucire giubbini e scialli ,
gonne cabbani e berrette .
cucivano fazzoletti e ventagli
e cercavano di accontentare :
i pastori, i contadini e i nobili .
Iniziavano all’alba a lavorare la pasta
per fare il pane dipinto
per accogliere la gente con ospitalità :
il forno a legna che ardeva
per preparare il cinque Agosto
la festa tramandata dagli antichi .
Formaggelle, delicatezze di buon gusto ,
si producevano per la Vergine della neve
con vini del Taloro e carni arrosto .
Casetta antica, io penso sempre a te
con orgoglio e sentimento raro .
i miei affetti cari sono tutti lì
con i ricordi del mio caro padre .-
In paese lo chiamavano Migone , ma il suo vero nome era Pietro Agostino Sanna. Famoso poeta sardo, è stato l'inventore del concorso di poesie denominato "Frores de Monte". Da giovane faceva il poliziotto e nel suo paese natio, Austis, su di lui c’era un detto: "Migone est unu bravu poliziotto, nde pigad'unu e nde lassad'otto..." ..."Migone è un bravo poliziotto, ne prende uno e ne lascia otto.."
Visualizzazione post con etichetta babbo. Mostra tutti i post
Visualizzazione post con etichetta babbo. Mostra tutti i post
sabato 27 febbraio 2010
mercoledì 3 giugno 2009
Umile so naschidu
Tra le diverse poesie che babbo ha scritto, ho scelto “Umile so naschidu” perché lo rappresenta per quello che era. E’ vero infatti che mai si è pentito di qualcosa e soprattutto mai si è rivelato invidioso delle cose altrui avendo sempre una grande dignità, come lui descrive se stesso.
Racconta la sua infanzia con molta sincerità senza alcun pregiudizio o vergogna, evidenziando la severità con cui è stato educato e grazie alla quale è diventato un uomo galante. Dice di essere stato fedele alla vita, di aver adempiuto sempre al suo dovere e, il lavoro, di averlo conosciuto fin da piccolo, tagliando legna e portandola sul collo. Ricorda con tenerezza un berretto che gli fece nonna Filomena insieme ad una camicia ben cucita e soprattutto una giacca in velluto, per ripararsi dal grande freddo. Poche cose ha comprato e altrettante poche ne ha buttato.
Sente che il destino lo ha premiato, dandogli la possibilità di vivere con modestia e con garbo. Prima si vestiva con gli abiti del babbo, poi con quelli che non voleva più suo figlio.
Umile so naschidu
Morzo umile comente so naschidu
pro comperare linna e bandaia
in tanta terra c’hap’attraessadu;
su c’hapo fattu no mi so pentidu
e nemancu vivid’hap’in s’imbrogliu,
mai de cos’anzena disizosu
so istadu,e sempre dignitosu,
frundinde bantos mannos e orgogliu.
M’ammento cando fia in pizzinnia
mama e babbu calc’unu consizu
mi daiana che unu bonu fizu
fin’a mannu sighinde cussa ia
e cando so istadu istravagante
fin severos, cant’oltas m’han iscuttu,
surras chi m’hana dadu bonu fruttu,
mi so pesadu omine galante .
Dae pizzinnu hapo trabagliadu,
adempinde sempre a su dovere,
so istadu teracu e bonu mere
e fidele a sa vida so istadu .
M’ammento,araimis su narbone,
babbu fit sol’arend’e seminende,
deo fattu s’arinzu marronende,
pariat bettende fogu su marrone .
Poveros no haimis unu soddu
pro comperare linna e bandaia
in dies de ira mala e carraia
dae manzan’a sero linn’a coddu.
Mancu su sonnu mai m’hat sighidu,
piana mi pariat onzi serra
andende senza ponner pe in terra
a iscarpas segadas mal’estidu;
ne nudu ne isculzu so andadu,
senza pensare a certos disprezzos:
mi estia sos pantalones bezzos
e su cosin’e babbu azzapuladu .
Mama m’haiat fatt’unu berretto
e una camija ben’azzughittada,
una zanchetta de pann’arrigada
cun battero bussacas a colletto .
Paga cos’hap’in vida comperadu :
iscarpas,bestes,berrettos e mizas,
mi nd’onoro de tenner sas coizas
mancu cosuzzas c’hapo fuliadu .
Est destinu però mi dat recreu
vivere cun modestia e cun grabbu .
Prima estia sas bestes de babbu
como su chi non bestit fizu meu .-
Pera Austinu Sanna Migone
Racconta la sua infanzia con molta sincerità senza alcun pregiudizio o vergogna, evidenziando la severità con cui è stato educato e grazie alla quale è diventato un uomo galante. Dice di essere stato fedele alla vita, di aver adempiuto sempre al suo dovere e, il lavoro, di averlo conosciuto fin da piccolo, tagliando legna e portandola sul collo. Ricorda con tenerezza un berretto che gli fece nonna Filomena insieme ad una camicia ben cucita e soprattutto una giacca in velluto, per ripararsi dal grande freddo. Poche cose ha comprato e altrettante poche ne ha buttato.
Sente che il destino lo ha premiato, dandogli la possibilità di vivere con modestia e con garbo. Prima si vestiva con gli abiti del babbo, poi con quelli che non voleva più suo figlio.
Umile so naschidu
Morzo umile comente so naschidu
pro comperare linna e bandaia
in tanta terra c’hap’attraessadu;
su c’hapo fattu no mi so pentidu
e nemancu vivid’hap’in s’imbrogliu,
mai de cos’anzena disizosu
so istadu,e sempre dignitosu,
frundinde bantos mannos e orgogliu.
M’ammento cando fia in pizzinnia
mama e babbu calc’unu consizu
mi daiana che unu bonu fizu
fin’a mannu sighinde cussa ia
e cando so istadu istravagante
fin severos, cant’oltas m’han iscuttu,
surras chi m’hana dadu bonu fruttu,
mi so pesadu omine galante .
Dae pizzinnu hapo trabagliadu,
adempinde sempre a su dovere,
so istadu teracu e bonu mere
e fidele a sa vida so istadu .
M’ammento,araimis su narbone,
babbu fit sol’arend’e seminende,
deo fattu s’arinzu marronende,
pariat bettende fogu su marrone .
Poveros no haimis unu soddu
pro comperare linna e bandaia
in dies de ira mala e carraia
dae manzan’a sero linn’a coddu.
Mancu su sonnu mai m’hat sighidu,
piana mi pariat onzi serra
andende senza ponner pe in terra
a iscarpas segadas mal’estidu;
ne nudu ne isculzu so andadu,
senza pensare a certos disprezzos:
mi estia sos pantalones bezzos
e su cosin’e babbu azzapuladu .
Mama m’haiat fatt’unu berretto
e una camija ben’azzughittada,
una zanchetta de pann’arrigada
cun battero bussacas a colletto .
Paga cos’hap’in vida comperadu :
iscarpas,bestes,berrettos e mizas,
mi nd’onoro de tenner sas coizas
mancu cosuzzas c’hapo fuliadu .
Est destinu però mi dat recreu
vivere cun modestia e cun grabbu .
Prima estia sas bestes de babbu
como su chi non bestit fizu meu .-
Pera Austinu Sanna Migone
Iscriviti a:
Post (Atom)